Ostatnio otworzyłam swoją pocztę mailową bo chciałam zrobić porządki w niej. Trafiłam na wiadomości wysłane do mojego taty. Otworzyłam je i się popłakałam. Tyle wspomnień!!! Tyle zdjęć wysłanych!!! Zaczęłam je przeglądać i wróciło wszystko, jak żywe obrazy. Długi czas nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Niestety życie nasze nie było usłane różami i potoczyło się tak , a nie inaczej. Te zdjęcia to były momenty naszego życia kiedy tato był w nim nieobecny , a chciał zobaczyć co stracił. Dlaczego tak marnujemy czas na niepotrzebne głupoty. Nie wiemy ile go nam zostało. Co los nam zaplanował. Takie dylematy męczą mnie zawsze przed 1 listopada. To czas zadumy i mi daje on popalić. Oprócz tamtych fotek znalazłam jeszcze inne, bieżące , z moim synkiem. I dziś się nimi podzielę.
Wrocław i ostatnia kontrola u kardiologa przed Bożym Narodzeniem w 2021r. Kolejna wizyta we Wrocławiu to operacja w styczniu i śmierć mojego Aniołka. Tu poprosił nas o wyjście do Maca.
Tu kupiliśmy właśnie sokowirówkę wolnoobrotową aby mój księciunio miał zdrowe soki i szybko wrócił do zdrowia. Od tego dnia nie użyłam jej wcale.
6 grudnia i jak rytuał nakazuje pieczemy pierniczki ,a potem idą już ozdoby. Norbert bardzo lubił gotować czy piec. Dużą frajdą było dla Niego własnoręcznie zrobione potrawy.
Mimo , że był już duży zawsze czekał na Mikołaja. Dzieciaki musiały napisać listy i zawrzeć w nich swoje oczekiwania prezentowe. Każdy list musiał być ładnie napisany i ozdobiony , a my potajemnie z mężem go im zabieraliśmy . Potem w nocy z dnia 5na 6 grudnia było wyczekiwanie. Nasze - aby młodzieży poszła spać. Ich - aby jak najszybciej dorwać się do paczek. Ile z tego mieliśmy radości. Każdy z nas czaił się na drugiego.
Mikołajki w szkole. Fajna sprawa. Ile radości.
Rehabilitacja w Jaworze . Nigdy nie narzekał ,że mu się nie chce, że zmęczony. Zawsze uśmiechnięty . Takim Go pamiętam, z tym wielkim bananem na twarzy. Oj Synku jak mi tego cholernie brakuje!!!!!!!
Wigilia. Zaczynała się od czytania Biblii przez Norberta. Potem wspólne łamanie się opłatkiem i wieczerza. Oczywiście ulubiony barszcz nas wszystkich robiony na zakwasie domowym z uszkami. Raz w roku go robię i każdy na niego czeka. Potem to chwila , na którą wszyscy czekają . PREZENTY. Szefuncio dyrygował i rozdawał gifty . Zawsze czekał aż ta osoba otworzy swoją niespodziankę , a dopiero potem przechodził do kolejnych prezentów.
Wspólne gry, śniadania świąteczne w piżamie. Takie leniwe, rodzinne święta. Bez gonitwy, krzyku. Tak jak kto lubił i czuł. Wspólne wylegiwanie się na kanapie aby obejrzeć świąteczne filmy zajadajc makowiec czy sernik.
Pozowanie do zdjęć i robienie głupich min. Oj jak dobrze , że doczekałam czasów gdzie można robić milion fotek nie bojąc się , że zabraknie kliszy. Dzięki temu mam mnóstwo zarejestrowanych wspomnień.
31.08.2021 ostatnie urodziny koliberka. 14 lat minęło. Oczywiście tort tiramisu i książki w prezencie. Tym razem kolekcja siostry Mikołajka przeczytana w mig.
Weekendy staraliśmy spędzać wspólnie, czasami poza domem. Ja wiecznie wyszukiwałam miejscówek , które będą fajną atrakcją dla nas wszystkich. Tu mini zoo w Piotrówku.
Kiedy w Jaworze moja koleżanka otworzyła sklep z balonami, rzeczami na przyjęcia urodzinowe itp, wtedy zaczęłam kupować u Niej balony. Zrobiła z nich cuda. Umilało to nam nasze własne prywatne , domowe party.
Oczywiście zima nie odbyłaby się bez światełek, a takie nam zawsze fundował Lumina Park we Wrocławiu. Potem byłam tylko raz - jakoś mnie to już nie bawiło. Teraz znów ponownie pragnę odwiedzić to miejsce. Może w tym roku mi się uda z dziewczynkami? Czas pokaże. W tym roku jestem mega zapracowana. Brak życia domowego. Trochę mnie to zmęczyło i obiecałam sobie , że od Nowego Roku będę więcej w domu. Ograniczę wyjazdy na szkolenia. Nie będę studiować. Za to będę więcej w moim ogrodzie i kuchni. Dziewczynki już są na tyle duże , że moja i Jarka obecność nie jest im potrzebna. Teraz czas na psiapsiółki i chłopaków. Taka kolej rzeczy. Ja wiem jedno. Szkoła, kursy , wyjazdy pozwoliły przetrwać mi najgorszy czas w moim życiu. Uśpić ból tak przeogromny i nie doprowadzić do mojej tragedii. To był czas na moje samokształcenie. I nie chodzi o naukę medyczną, a bardziej o moje wewnętrzne "JA". O moje możliwości bycia bliżej samej siebie, akceptację własnego ciała, poczucie bliskości z sama sobą. Teraz mogę ruszyć dalej. Nie oglądać się za siebie. Być w 100% tu i teraz.
Jesteś moim marzeniem. Jesteś moim serduszkiem. Jesteś moim skarbem.
Wrocław i ostatnia kontrola u kardiologa przed Bożym Narodzeniem w 2021r. Kolejna wizyta we Wrocławiu to operacja w styczniu i śmierć mojego Aniołka. Tu poprosił nas o wyjście do Maca.
Tu kupiliśmy właśnie sokowirówkę wolnoobrotową aby mój księciunio miał zdrowe soki i szybko wrócił do zdrowia. Od tego dnia nie użyłam jej wcale.
6 grudnia i jak rytuał nakazuje pieczemy pierniczki ,a potem idą już ozdoby. Norbert bardzo lubił gotować czy piec. Dużą frajdą było dla Niego własnoręcznie zrobione potrawy.
Mimo , że był już duży zawsze czekał na Mikołaja. Dzieciaki musiały napisać listy i zawrzeć w nich swoje oczekiwania prezentowe. Każdy list musiał być ładnie napisany i ozdobiony , a my potajemnie z mężem go im zabieraliśmy . Potem w nocy z dnia 5na 6 grudnia było wyczekiwanie. Nasze - aby młodzieży poszła spać. Ich - aby jak najszybciej dorwać się do paczek. Ile z tego mieliśmy radości. Każdy z nas czaił się na drugiego.
Mikołajki w szkole. Fajna sprawa. Ile radości.
Rehabilitacja w Jaworze . Nigdy nie narzekał ,że mu się nie chce, że zmęczony. Zawsze uśmiechnięty . Takim Go pamiętam, z tym wielkim bananem na twarzy. Oj Synku jak mi tego cholernie brakuje!!!!!!!
Wigilia. Zaczynała się od czytania Biblii przez Norberta. Potem wspólne łamanie się opłatkiem i wieczerza. Oczywiście ulubiony barszcz nas wszystkich robiony na zakwasie domowym z uszkami. Raz w roku go robię i każdy na niego czeka. Potem to chwila , na którą wszyscy czekają . PREZENTY. Szefuncio dyrygował i rozdawał gifty . Zawsze czekał aż ta osoba otworzy swoją niespodziankę , a dopiero potem przechodził do kolejnych prezentów.
Wspólne gry, śniadania świąteczne w piżamie. Takie leniwe, rodzinne święta. Bez gonitwy, krzyku. Tak jak kto lubił i czuł. Wspólne wylegiwanie się na kanapie aby obejrzeć świąteczne filmy zajadajc makowiec czy sernik.
Pozowanie do zdjęć i robienie głupich min. Oj jak dobrze , że doczekałam czasów gdzie można robić milion fotek nie bojąc się , że zabraknie kliszy. Dzięki temu mam mnóstwo zarejestrowanych wspomnień.
31.08.2021 ostatnie urodziny koliberka. 14 lat minęło. Oczywiście tort tiramisu i książki w prezencie. Tym razem kolekcja siostry Mikołajka przeczytana w mig.
Weekendy staraliśmy spędzać wspólnie, czasami poza domem. Ja wiecznie wyszukiwałam miejscówek , które będą fajną atrakcją dla nas wszystkich. Tu mini zoo w Piotrówku.
Kiedy w Jaworze moja koleżanka otworzyła sklep z balonami, rzeczami na przyjęcia urodzinowe itp, wtedy zaczęłam kupować u Niej balony. Zrobiła z nich cuda. Umilało to nam nasze własne prywatne , domowe party.
Oczywiście zima nie odbyłaby się bez światełek, a takie nam zawsze fundował Lumina Park we Wrocławiu. Potem byłam tylko raz - jakoś mnie to już nie bawiło. Teraz znów ponownie pragnę odwiedzić to miejsce. Może w tym roku mi się uda z dziewczynkami? Czas pokaże. W tym roku jestem mega zapracowana. Brak życia domowego. Trochę mnie to zmęczyło i obiecałam sobie , że od Nowego Roku będę więcej w domu. Ograniczę wyjazdy na szkolenia. Nie będę studiować. Za to będę więcej w moim ogrodzie i kuchni. Dziewczynki już są na tyle duże , że moja i Jarka obecność nie jest im potrzebna. Teraz czas na psiapsiółki i chłopaków. Taka kolej rzeczy. Ja wiem jedno. Szkoła, kursy , wyjazdy pozwoliły przetrwać mi najgorszy czas w moim życiu. Uśpić ból tak przeogromny i nie doprowadzić do mojej tragedii. To był czas na moje samokształcenie. I nie chodzi o naukę medyczną, a bardziej o moje wewnętrzne "JA". O moje możliwości bycia bliżej samej siebie, akceptację własnego ciała, poczucie bliskości z sama sobą. Teraz mogę ruszyć dalej. Nie oglądać się za siebie. Być w 100% tu i teraz.
Jesteś moim marzeniem. Jesteś moim serduszkiem. Jesteś moim skarbem.































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz