Listopadowe wspomnienia

Listopadowe smutne chwile. Tak mi teraz jest. Smutno, źle, ciasno w mojej skórze, zimno, bezsensownie. 1listopada to data jak dla mnie przygnebiająca. Nie chodzę za bardzo po cmentarzach tego dnia. Tłumy ludzi, ciasnota, brak możliwości zaparkowania i przepych na grobach. Nie, to nie dla mnie. Oczywiście wieczorem , kiedy jest cisza i spokój, kiedy jest mniej ludzi, zwłaszcza na naszym wiejskim cmentarzu , kiedy pali się milion świec... tak. Wtedy lubię. Lubię usiąść przy moim aniele i patrzeć jak płomienie w zniczach tańczą. Zamyślam się bardzo mocno. Wspominam wszystkie te nasze wspaniałe chwile. Wtedy się uśmiecham przez łzy. Bo to wszystko jest takie nierealne. Nie mogę uwierzyć , że  mojego dziecka nie ma już prawie 5 lat ( w styczniu dokładnie będzie)!!!! Przecież dopiero był, przytulał się, rozmawiał.... Odwiedzając groby mojej rodzinki uzmysłowiam sobie jak pędzi ten czas. Wszyscy tu byli. Nie dawno . Tak tylko myślę, bo patrząc na daty ich odejścia to minęły lata świetlne. Tyle lat człowiek pozostał sam. Żyje i tęskni. Gada do siebie, do Nich. I marzy , marzy o spotkaniu z Nimi. Przed Wszystkimi Świętymi zawsze dopada mnie dół psychiczny. Nie śpię, płaczę, obwiniam się. Próbuję przetrwać ten czas, lecz z wiekiem staje się on bardziej upierdliwy. Dołącza się ból fizyczny: głowa, żołądek, serce, mięśnie, gardło.  Kiedyś przeczytałam , że gardło odmawia nam mowy kiedy mamy problem z żalem, niewypowiedzianymi słowami, emocjami. Chyba to prawda. Za każdym razem mam tak samo. Tyle chciałabym Im powiedzieć, pokazać. Powiedzieć jak bardzo tęsknie, jakie to niesprawiedliwe, jakie okropne.... Noce stają się długie, męczące , obolałe. Aż wreszcie kończy się czas zadumy i z powrotem przychodzi zawoalowany spokój duszy mojej. Ostatnio moją mentorką duchową stała się Ewa Foley.  Cudowna kobieta , która również straciła swojego synka. Ukochanego jedynaka. Wczytuję się w jej książki i propozycje wydawnicze. Podobnie myślimy i podobne mamy stwierdzenia na to co nam się przydarza w życiu. Jest moim potwierdzeniem na życie po życiu i szczęściu w nas samych. Daje mi wiele sił i popycha do przodu. To moja terapia i stymulacja do dalszego działania.
Ostatnio otworzyłam swoją pocztę mailową bo chciałam zrobić porządki w niej. Trafiłam na wiadomości wysłane do mojego taty. Otworzyłam je i się popłakałam. Tyle wspomnień!!! Tyle zdjęć wysłanych!!! Zaczęłam je przeglądać i wróciło wszystko, jak żywe obrazy. Długi czas nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Niestety życie nasze nie było usłane różami i potoczyło się tak , a nie inaczej. Te zdjęcia to były momenty naszego życia kiedy tato był w nim nieobecny , a chciał zobaczyć co stracił. Dlaczego tak marnujemy czas na niepotrzebne głupoty. Nie wiemy ile go nam zostało. Co los nam zaplanował. Takie dylematy męczą mnie zawsze przed 1 listopada. To czas zadumy i mi daje on popalić. Oprócz tamtych fotek znalazłam jeszcze inne, bieżące , z moim synkiem. I dziś się nimi podzielę. 
Wrocław i ostatnia kontrola u kardiologa przed Bożym Narodzeniem w 2021r. Kolejna wizyta we Wrocławiu to operacja w styczniu i śmierć mojego Aniołka. Tu poprosił nas o wyjście do Maca. 
Tu kupiliśmy właśnie sokowirówkę wolnoobrotową aby mój księciunio miał zdrowe soki i szybko wrócił do zdrowia. Od tego dnia nie użyłam jej wcale.
 6 grudnia i jak rytuał nakazuje pieczemy pierniczki ,a potem idą już ozdoby. Norbert bardzo lubił gotować czy piec. Dużą frajdą było dla Niego własnoręcznie zrobione potrawy.

Mimo , że był już duży zawsze czekał na Mikołaja. Dzieciaki musiały napisać listy i zawrzeć w nich swoje oczekiwania prezentowe. Każdy list musiał być ładnie napisany i ozdobiony , a my potajemnie z mężem go im zabieraliśmy . Potem w nocy z dnia 5na 6 grudnia było wyczekiwanie. Nasze - aby młodzieży poszła spać. Ich - aby jak najszybciej dorwać się do paczek. Ile z tego mieliśmy radości. Każdy z nas czaił się na drugiego.
Mikołajki w szkole. Fajna sprawa. Ile radości.
Rehabilitacja w Jaworze . Nigdy nie narzekał ,że mu się nie chce, że zmęczony. Zawsze uśmiechnięty . Takim Go pamiętam, z tym wielkim bananem na twarzy. Oj Synku jak mi tego cholernie brakuje!!!!!!!

Wigilia. Zaczynała się od czytania Biblii przez Norberta. Potem wspólne łamanie się opłatkiem i wieczerza. Oczywiście ulubiony barszcz nas wszystkich  robiony na zakwasie domowym z uszkami. Raz w roku go robię i każdy na niego czeka. Potem to chwila , na którą wszyscy czekają . PREZENTY. Szefuncio  dyrygował i rozdawał gifty . Zawsze czekał aż ta osoba otworzy swoją niespodziankę , a dopiero potem przechodził do kolejnych prezentów.

Wspólne gry, śniadania świąteczne w piżamie. Takie leniwe, rodzinne święta. Bez gonitwy, krzyku. Tak jak kto lubił i czuł. Wspólne wylegiwanie się na kanapie aby obejrzeć świąteczne filmy zajadajc makowiec czy sernik. 


Pozowanie do zdjęć i robienie głupich min. Oj jak dobrze , że doczekałam czasów gdzie można robić milion fotek nie bojąc się , że zabraknie kliszy. Dzięki temu mam mnóstwo zarejestrowanych wspomnień.  
31.08.2021 ostatnie urodziny koliberka. 14 lat minęło. Oczywiście tort tiramisu i książki w prezencie. Tym razem kolekcja siostry Mikołajka przeczytana w mig.
Weekendy staraliśmy spędzać  wspólnie, czasami poza domem. Ja wiecznie wyszukiwałam miejscówek , które będą fajną atrakcją dla nas wszystkich. Tu mini zoo w Piotrówku.
Kiedy w Jaworze moja koleżanka otworzyła sklep z balonami, rzeczami na przyjęcia urodzinowe itp, wtedy zaczęłam kupować u Niej balony. Zrobiła z nich cuda. Umilało to nam nasze własne prywatne , domowe party.
Oczywiście zima nie odbyłaby się bez światełek, a takie nam zawsze fundował Lumina Park we Wrocławiu. Potem  byłam tylko raz - jakoś mnie to już nie bawiło. Teraz znów ponownie pragnę odwiedzić to miejsce. Może w tym roku mi się uda z dziewczynkami? Czas pokaże. W tym roku jestem mega zapracowana. Brak życia domowego. Trochę mnie to zmęczyło i obiecałam sobie , że od Nowego Roku będę więcej w domu. Ograniczę wyjazdy na szkolenia. Nie będę studiować. Za to będę więcej w moim ogrodzie i kuchni. Dziewczynki już są na tyle duże , że moja i Jarka obecność nie jest im potrzebna. Teraz czas na psiapsiółki i chłopaków. Taka kolej rzeczy. Ja wiem jedno. Szkoła, kursy , wyjazdy pozwoliły przetrwać mi najgorszy czas w moim życiu. Uśpić ból tak przeogromny i nie doprowadzić do mojej tragedii. To był czas na moje samokształcenie. I nie chodzi o naukę medyczną, a bardziej o moje wewnętrzne "JA". O moje możliwości bycia bliżej samej siebie, akceptację własnego ciała, poczucie bliskości z sama sobą. Teraz mogę ruszyć dalej. Nie oglądać się za siebie. Być w 100% tu i teraz. 












 Jesteś moim marzeniem. Jesteś moim serduszkiem. Jesteś moim skarbem. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

wrześniowe lato

Tak jak pisałam wcześniej wrzesień obfitował w dużo spotkań i wyjść poza ogrodzenie naszej chatki. Tym razem zabrałam moja pannę po wizycie ...